Obrigado Steve

A semana pasada faleceu Steve Jobs. Unha das persoas que nas últimas décadas estivo na avangarga da tecnoloxia aplicada, gurú, mago, self-made-man, executivo despiadado que chegará a dividir Apple en dous grupos de traballo en competición ou guerra interna da que sairia en 1984 o primeiro MACINTOSH

Steve idolatrado polos consumidores do iPhone, Mac ou iPad e odiado polos seus competidores finou dunha durísima enfermidade.

Steve formava parte do mellor dese controvertido país quen de producir verdadeiras obras de arte tecnolóxicas que son instrumentos para o desenvolvimento cultural e o medre económico e ao mesmo tempo converter-se no meirande enxendro imperialista quen de desencadear guerras coma Vietnam ou Iraque e escravizar ao terceiro mundo con políticas desquiciantes. Unha das suas frases célebres que estes dias encheron coma TT o Twitter pode resumir a sua personalidade “é mellor ser pirata que se alistar na Marina dos Estados Unidos”. 

Steve mellorou sempre todo aquilo que tocava...Next, Pixar ademais de Apple foron as suas contribucións á iniciativa tecnolóxica.

Poucas cousas poderia dicer eu á marea de mensaxes e obituários que encheron a rede nesta semana… só que desde a experiéncia enriquecedora de promover as tecnoloxias Apple desde hai máis de 8 anos, e a perspectiva de quen defenderia o GNU e o Software libre baixo licencia publica xeral desde un ponto de vista ideolóxico, vistas declaracións coma as de Richard Stallman, non podo máis que manifestar a miña tristura polo pasamento dunha persoa tan brillante coma controvertida. Sobretodo cando un ten o convencemento que a maioria das directivas das grandes empresas tecnolóxicas multinacionais son aves de rapiña que non saberan que facer cando xa non haxa cadavres. A non ser devorar-se a si mesmas.

O mundo perdeu un ser humano excepcional. O seu legado non son os iPhones, nen os iPad, senón o seu espírito de traballo e inovación constante contra vento e marea.

Steve Jobs cun Macintosh nos anos oitenta

Steve Jobs nos anos oitenta cun Macintosh.

O Negócio do Hosting e a Nube que non deixa de medrar

Dinahosting. Empresa galega de Hosting

Hosting Barato en EEUU ou de calidade en Galiza ?. Verdades, Mentiras e medias tintas.

É máis previsibel que os novos ordenadores e dispositivos mobeis comos os Tablet (iPad) e Teléfonos intelixentes (iPhone) carezan de grandes unidades de almacenamento e en cambio si dispoñan de servizos web que permitan o aceso remoto a Programas (apps) e Discos Duros Virtuais en rede ( A NUBE ). É do mesmo xeito que os portátiles “adelgazan” medra como a escuma o negócio dos servizos de Hosting e aparellados a este.

As marxes de beneficio para un negócio que non deixa de medrar, mentres as diferenzas entre os prezos das grandes empresas internacionais e as locais son enormes.

Ainda que sempre é recomendabel contratar Hosting nunha empresa de primeiro nivel e avalada por InterNIC, Aqui deixo unha COMPARATIVA ENTRE HOSTINGS de EEUU e España…http://www.alzado.org/articulo.php?id_art=405

BERRO CARA ROMA

Onte en Madrid as tropas policiais cargaban contra o povo que pedia un ESTADO LAICO.
Hai uns días conmemoramos o eterno pasamento de Federico Garcia Lorca, asasinado polas hordas fascistas de Franco. Aqui vos deixo un dos seus poemas.

Grito hacia Roma

GRITO HACIA ROMA (DESDE LA TORRE DEL CHRYSLER BUILDING)

Manzanas levemente heridas 
por finos espadines de plata, 
nubes rasgadas por una mano de coral 
que lleva en el dorso una almendra de fuego, 
Peces de arsénico como tiburones, 
tiburones como gotas de llanto para cegar una multitud, 
rosas que hieren 
Y agujas instaladas en los caños de la sangre, 
mundos enemigos y amores cubiertos de gusanos 
caerán sobre ti. Caerán sobre la gran cúpula 
que untan de aceite las lenguas militares 
donde un hombre se orina en una deslumbrante paloma 
y escupe carbón machacado 
rodeado de miles de campanillas.

Porque ya no hay quien reparte el pan ni el vino, 
ni quien cultive hierbas en la boca del muerto, 
ni quien abra los linos del reposo, 
ni quien llore por las heridas de los elegantes. 
No hay más que un millón de herreros 
forjando cadenas para los niños que han de venir. 
No hay más que un millón de carpinteros 
que hacen ataúdes sin cruz. 
No hay más que un gentío de lamentos 
que se abren las ropas en espera de la bala. 
El hombre que desprecia la paloma debía hablar, 
debía gritar desnudo entre las columnas, 
y ponerse una inyección para adquirir la lepra 
y llorar un llanto tan terrible 
que disolviera sus anillos y sus teléfonos de diamante. 
Pero el hombre vestido de blanco 
ignora el misterio de la espiga, 
ignora el gemido de la parturienta, 
ignora que Cristo puede dar agua todavía, 
ignora que la moneda quema el beso de prodigio 
y da la sangre del cordero al pico idiota del faisán.

Los maestros enseñan a los niños 
una luz maravillosa que viene del monte; 
pero lo que llega es una reunión de cloacas 
donde gritan las oscuras ninfas del cólera. 
Los maestros señalan con devoción las enormes cúpulas sahumadas; 
pero debajo de las estatuas no hay amor, 
no hay amor bajo los ojos de cristal definitivo. 
El amor está en las carnes desgarradas por la sed, 
en la choza diminuta que lucha con la inundación; 
el amor está en los fosos donde luchan las sierpes del hambre, 
en el triste mar que mece los cadáveres de las gaviotas 
y en el oscurísimo beso punzante debajo de las almohadas.

Pero el viejo de las manos traslucidas 
dirá: amor, amor, amor, 
aclamado por millones de moribundos; 
dirá: amor, amor, amor, 
entre el tisú estremecido de ternura; 
dirá: paz, paz, paz, 
entre el tirite de cuchillos y melones de dinamita; 
dirá: amor, amor, amor, 
hasta que se le pongan de plata los labios.

Mientras tanto, mientras tanto, ¡ay!, mientras tanto, 
los negros que sacan las escupideras, 
los muchachos que tiemblan bajo el terror pálido de los 
directores, 
las mujeres ahogadas en aceites minerales, 
la muchedumbre de martillo, de violín o de nube, 
ha de gritar aunque le estrellen los sesos en el muro, 
ha de gritar frente a las cúpulas, 
ha de gritar loca de fuego, 
ha de gritar loca de nieve, 
ha de gritar con la cabeza llena de excremento, 
ha de gritar como todas las noches juntas, 
ha de gritar con voz tan desgarrada 
hasta que las ciudades tiemblen como niñas 
y rompan las prisiones del aceite y la música, 
porque queremos el pan nuestro de cada día, 
flor de aliso y perenne ternura desgranada, 
porque queremos que se cumpla la voluntad de la Tierra 
que da sus frutos para todos.

Federico García Lorca, 1929-1930

Por unha Nova Arquitectura

Desde que estou implicado na rehabilitación da casa de labranza dos meus antergos e no proxecto de reurbanizar e construir vivenda na eira familiar comecei a interesar-me por outro tipo de arquitectura.

Da mao  de Estebán Canabal, un Arquitecto Alemán afincado en Galiza e de descubrir a filosofia de xente coma Norman Foster e  a construcción da axenda verde, creo que realizar construccións ecolóxicas e adaptadas ao médio ambiente é unha das mellores formas de contribuir ao futuro do noso país e das xeracións vindeiras.

Nada que ver con Eiseman…e a sua cidade faraónica

Visita á Cidade da (in)cultura no Monte Gaiás.

Toxos medrando na cidade da cultura. Agosto 2011

Neste mes de agosto tiven a oportunidade de visitar os edificios xa rematados do Mausoleo de Manuel Fraga, malchamado “Cidade da Cultura” e onde xa se defuntaron máis de 500 millóns de euros ( case cinco veces o que custou o Museu Gudeguggenheim de Bilbao) cos que se poderian construir 4 hospitais similares ao Hospital Clinico Universitário de Santiago.

Incluso foi unha ocasión para convidar a familiares provintes dun lugar da Andalucia profunda, onde o desemprego agora fai estragos quizá ainda maiores que nesta a nosa terra, e despois da visita obriga a Catedral e centro histórico compostolán acheguei-nos a “Cidade da Cultura”. Comparando a desfeita galega co despilfarro da Expo de Sevillla (que ascendeu a 450 millóns de euros só a construcción do recinto feiral) paseamos polo Monte Gaiás pasmados polo impresionante dos edificios ao lonxe, a sua integración con Monte e o total desaproveitamento dos mesmos.

Unha triste exposición de Máquinas de escrever e un concerto de Música antiga pretenden encher edificios descomunais, chantados para asombrar e nada mais, sen uso, a Biblioteca destaca por carecer de libros ( os seus fondos son ridículos e están expostos para encher estantes  de xeito aleatório ) ainda que si  conta con butacas de 500 euros, por carecer de usabilidade para discapacitados ( por moito que nalgures seguro que existen ascensores agachados ) todo son pasillos longuísimos con escaleiras, espazos inmensos desaproveitados, valeiros…

Organización vs deseño. Biblioteca da Cidade da Cultura 2011

Organización vs deseño. Biblioteca da Cidade da Cultura 2011

Así que o meu paseo nunha preciosa tardiña de verao só serviu para confirmar as miñas opinións sobre o tema. Incluso os edificios xa construidos poderian ter un uso e usabilidade moito maior. O estado do parking é vergoñento, o despilfarro nos materiais exteriores contrasta cos cutres  PCs  (windows xp ?) do interior e o desaproveitamento xeral . Os sofás coa evidéncia de que as estanterias están sen libros. Ninguén dá a benvida ao chegar. Non hai letreiros por fóra. Todo moi minimal. Menos os orzamentos pagados por todos os galegos.

Algúns Links relacionados coa desfeita do Gaiás:

As webs da TVG

Esta Semana a CRTVG inagurou a “bombo e plantillo” o seu novo site corporativo www.crtvg.es que mellora notabelmente o anterior cun deseño minimalista e usabel.

Aspecto do novo Site da CRTVG

Mais segue a manter agalega.info como Portal onde se poden ver todos os videos dos Telexornais e outros programas pero obtando neste caso por colgar directamente TODOS os videos  nun só formato wmv de Windows. Nen sequera se toman a molestia de informar sobre a tecnoloxia usada nen de facilitar a descarga dos Codecs de Video para Mac ou outras plataformas, polo que en moitos dispositivos e ordenadores non podemos ver os Telexornais via web…

Os videos da galega só en formato windows

A Galega opta polo formato Windows sen advertir aos usuários

Tampouco perdemos moito ou ?